Aşık Veysel yüz yılımızın en önde gelen ozanıdır. Çocukluğumda ve öğrencilik yıllarımda tanıdım. İlki Yıldızeli Pamukpınar Öğretmen okulunda oldu. Okulumuzda konser vermişti. İkincisi ise Sivas'ta bir halk konserinde olmuştu. Konserde benim de programım vardı.(Öğrencilik yıllarımda da bağlama çalar ve okurdum.) kulisteydik. Rahmetli Nurettin Dadaloğlu'da proğram yapacaktı. Dadaloğlu rakı içiyordu. Büyük Usta, gözleri görmüyor ama, bunun farkındaydı. Dadaloğlu kendisine, sanki rakı kadehi verirmişçesine su bardağını uzattı. Veysel Baba, daha bardağı eline almadan, "Erkesen öbüründen versene,suyla beni mi kandıracaan" deyiverdi. Dadaloğlu da dahil olmak üzere hepimiz şaşkındık. O zaman iyi anladım ki, Büyük Ozan Aşık Veysel, gönül gözüyle, gözü görenlerden daha iyi görüyor. Bu anıyı hiç unutmuyorum.Nur içinde yat Büyük Ozan!...Nur içinde yat Dadaloğlu!...
VE::::::
Uzun ince giden yoldan,
Aşk ilmiyle geçti Veysel.
O da ecel pınarından,
Aldı aldı içti Veysel…
Yalan Dünya kime kaldı?
Muhammed'i bile aldı.
Yalan Dünya kime kaldı?
Sonunda Veysel'i aldı…..
Sadık yârim toprak dedi
Barış diye öğüt verdi
O hep kalp gözüyle gördü,
Ölçtü, tarttı, biçti Veysel…
Yalan Dünya kime kaldı?
Muhammed'i bile aldı.
Yalan Dünya kime kaldı?
Sonunda Veysel'i aldı…..